Deze week was ik uitgenodigd om een bijeenkomst bij Aedes bij te wonen, waarin werd gesproken over de voorliggende opgave voor woningbouwcoöperaties als het gaat om de komende vergrijzing.
Aedes is de koepelorganisatie voor de woningbouwcoöperaties.
Aanwezig waren dan ook vertegenwoordigers van verschillende coöperaties, enkele zorgbestuurders, een vertegenwoordiging vanuit Actiz. Tot ieders verdriet had de Vereniging Nederlandse Gemeenten de bijeenkomst afgezegd. De noodzaak om de koppen bij elkaar te steken, druppelt maar langzaam diezelfde koppen binnen.
Hoe dan ook. Het was zo'n bijeenkomst waar grote woorden vielen. Men sprak over een "tsunami van ouderen" en het was noodzakelijk om te komen tot een "landelijk deltaplan". Tegelijkertijd werd opgemerkt dat het crisisbesef wat in deze bijeenkomst helder aanwezig was, nog lang niet op alle niveaus werd ervaren.
Ik moest stiekem denken aan de krantenkoppen van de afgelopen maanden, die schreeuwden de ene crisis na de andere over ons heen: stikstof; de bouw zit op slot; boze boeren; een struikelende Europese unie; brexit; opwarming aarde; de onhoudbare toestanden in vluchtelingenkampen op Griekse eilanden; Syrië en zo kan ik nog wel even doorgaan. Om het nog complexer te maken, lijkt er tussen vele crisisonderwerpen relatie te bestaan en bovendien wordt veel ook weer bestreden onder het mom van "fake news".
Misschien zijn we wel een beetje crisismoe en proberen velen het onvermijdelijke tij te keren door nadrukkelijk een andere kant op te kijken en geruststellend de schouders op te halen: "niks aan het handje".
Mij lijkt dat de impuls om een crisissfeer te maken, vooral voortkomt uit een poging de publieke opinie te beïnvloeden. Dit weer vanuit de gedachte dat als de publieke opinie in beweging is, de beslissers in politiek Den Haag wel zullen volgen.
Het effect is ook dat er steeds meer vanuit deze emotie ad hoc wordt gereageerd. Impulspolitiek op basis van de krantenkoppen van die ochtend. Dat leidt weer tot de sombere vaststelling dat er pas echt beweging in "onze" discussie zal komen als de eerste mensen met dementie betrokken raken bij ernstige of dramatische excessen.
Een nieuwe crisis zal dus en te laat komen en ons waarschijnlijk ook niet gaan helpen.
Misschien is dit wel zo'n moment dat bestuurders hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Op de achtergrond en zonder in de schijnwerpers te komen. Zonder grote woorden en gewoon aan de slag. We weten voor welke opgave we staan en we weten ook dat we nu en wel nu in beweging moeten komen.
Misschien is dit ook wel waar dienend leiderschap over gaat. Op de achtergrond, zonder ophef en zonder applaus de dingen doen die gewoon gebeuren moeten. Gewoon, omdat je je verantwoordelijk voelt....
en zelf over 20 jaar als oudere afhankelijk kan zijn van wat er nu bedacht gaat worden.
