Ik ben niet zo'n enorme liefhebber van D'66. Het gemak waarmee het door deze partij zelf zo gewenste bindend referendum, mede door haar toedoen, weer werd afgeschaft; zoals al verschillende jaren geleden ook de mogelijkheid tot een lokaal referendum bij een burgemeesterbenoeming naar de prullenbak werd verwezen.... en dat voor een partij die nu juist is opgericht om tot politieke vernieuwing te komen. Het komt allemaal wat bevreemdend op mij over. Ook haar wat drammerige toon in het debat over het voltooid leven en de snelheid die ze hierbij wenst om de mogelijkheid in wetgeving vast te leggen, in weerwil van de waarschuwende geluiden van vele deskundigen (ook van D'66 huize), het heeft mij regelmatig de wenkbrauwen doen fronsen.
En toch stemde ik bij de laatste verkiezingen op D'66.
Om preciezer te zijn: ik stemde op Sigrid Kaag.
Ik ben één van die mensen die zich werkelijk schaamt dat ons land nog steeds niet een vrouwelijke minister president heeft gekend. Het is werkelijk te belachelijk voor woorden dat wij blijkbaar een cultuur handhaven waarbij vrouwen geen vanzelfsprekende kandidaten kunnen zijn naast de mannelijke.
Dat een vrouw wordt beoordeeld op een, blijkbaar, wat duurdere jurk die ze draagt en ik nog nooit een commentaar heb gehoord op de maatpakken van de heren.
Duidelijk ook geen C&A-tjes.
Dat een vrouw zich moet laten welgevallen dat zij op social media kan worden uitgemaakt voor alles wat smerig, lelijk en afstotend is, omdat ze voor de troepen durft te gaan staan en haar mening geeft.
Dat de meeste vrouwen die dergelijke drek over zich heen krijgen, door schade en schande wijs geworden, inmiddels het zwijgen er maar toe doen.
En Kaag, tegen deze mores in, het gewoon aan ons bekend maakte. En ik verbijsterd hoorde wat ze allemaal over zich heen had gekregen.
Maar het kantelpunt voor mij kwam in een debat met Geert Wilders, waarin hij Kaag verwijt dat ze, door een hoofddoek te dragen tijdens een bezoek als minister van Buitenlandse Zaken aan Iran. Iets waar ze door de wetgeving van dat land toe wordt gedwongen (en anders was ze het land niet eens in gekomen). Een debat waarin hij haar meerdere keren "verrader" toefluistert omdat ze hiermee het belang van de Iraanse vrouwen zou hebben ondergraven.
Nog even los van het gegeven dat dit wel een erg goedkope truc was, gooit hij een bak modder over deze vrouw heen die juist door haar diplomatieke talenten in deze gebiedsdelen het grootste respect verdient.
Zij gooide overigens niet met modder terug.
Een vrouw die weet hoe het is om te worden klein gemaakt; in een hoek geduwd; uitgescholden te worden. En dan toch bereid is om op te komen voor Nederland en haar democratische uitgangspunten.
Ik heb op Sigrid Kaag gestemd.
En ja, ze mag van mij vol blijdschap op tafel dansen als meer mensen er zo over hebben gedacht.
Want ook hier waren het de mannen die hun zurige commentaar alweer klaar hadden.
