Een gewaardeerde collega-bestuurder schreef op Linked-in:
"Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Kuipers, Gommers, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen, Ziekenhuizen ........................................................................................................................
oh ja, er werken ook mensen in de verpleeghuizen, thuiszorg, gehandicaptenzorg, geestelijke gezondheidszorg."
Dit naar aanleiding van de actie door Gommers en Kuipers om het vaccinatieprogramma, aanvankelijk opgezet om eerst de meest kwetsbaren en degenen die hen verzorgen, de mensen uit de verpleeghuizen dus, te beschermen, om te buigen naar een voorrangsbehandeling voor de medewerkers van de ziekenhuizen. Het argument is natuurlijk duidelijk: door de enorme golf van nieuwe corona-opnames en een oplopend ziekteverzuim bij de ziekenhuismedewerkers die bovendien ook nog eens doodmoe zijn van een jaar vrijwel onafgebroken extra diensten draaien met steeds minder mensen, dreigen de ziekenhuizen overbelast te raken.
Dat moet worden doorbroken, zodat we de golf die er nog steeds aan zit te komen (Gommers dreigt bij voortduring met de Engelse variant, waarschijnlijk niet ten onrechte), nog enigszins te kunnen opvangen.
De trieste werkelijkheid is echter dat al deze argumenten net zo hard gelden voor de meeste andere sectoren in de zorg. Als verpleeghuisbestuurder ben ik met velen al maanden vrijwel onafgebroken bezig om onze beide huizen overeind te houden en waar mogelijk extra handen aan te trekken omdat de medewerkers moe zijn, ziek zijn en het gewoon zat zijn. Al weken krijgen we (gewaardeerde) hulp van het Rode Kruis.
En dan is het gewoon zuur om deze beide heren, domweg omdat ze acteren in de nieuwsmedia en domweg omdat ze (met recht) gewaardeerd worden om hun genuanceerde meningen, uiteindelijk de witte jas aan te zien trekken en voor de gretige camera's verklaren dat de ziekenhuizen nu toch echt voorrang verdienen. Het is toch ook weer een beetje "eigen volk eerst".
Hebben ze dan ongelijk? Nee, de nood is hoog en we hebben alle rede om ons ernstig zorgen te maken over de grote belasting van de zorg: ziekenhuizen, verpleeghuizen, GGZ-instellingen, instellingen voor verstandelijk gehandicapten, thuiszorg en ga zo maar door. Op al die plaatsen waar mensen geconcentreerd samen verblijven omdat ze zorg nodig hebben, is de nood hoog. Overal eist het COVID-virus haar zware tol en overal dreigt overbelasting. Dus, nee, de heren hebben geen ongelijk, maar misbruiken hun verworven positie en de altijd al stevige lobby van de ziekenhuizen in Den Haag nu wel om hun eigen sector in één ruk naar voren te duwen.
De minister heeft alweer een relativerend excuus bedacht: het is een kleine zijstap. Hij vergeet erbij te vermelden dat hij onder de druk bezweken is want ook de oppositie in de kamer ruikt weer kansen.
Er is, door de schaarste aan vaccins en de hoge nood in alle delen van ons land, nooit een goede oplossing te bedenken. Bij iedere keuze die voor een sector wordt gemaakt, is een ander min of meer de pineut. Maar om dan weer terug te keren naar een oplossing van het recht van de sterkste?
Pleit ik dan voor een voorkeursbehandeling voor de verpleeghuizen? Zeker niet. Maar het zou zoveel helpen als we minder vanuit de traditionele machtsblokken denken en meer handelen over de sectoren heen. Om de handen ineen te slaan om samen te werken aan oplossingen.
Ik weet het zeker, iedere sector kent voldoende redelijke mensen die bereid zijn om hun verantwoordelijkheid te nemen. Die begrijpen dat er keuzes gemaakt moeten worden en knopen moeten worden doorgehakt. Dat je soms bereid moet zijn om even een pas op de plaats te maken om een ander voor te laten gaan of dat je soms moet delen waar te weinig te delen is en je het dan ook samen met te weinig moet doen. Of.... nou ja, duivelse dillema's. Maar waar je dan wel samen voor staat.
Zeker, een soort poldermodel, maar dan niet op basis van lobby en macht, maar op basis van verantwoordelijkheid nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten