Vanmorgen werd ik verrast door de mededeling dat Horizon,
één van onze lokaties, uitgebreid in de Telegraaf werd genoemd. Het bleek een
artikel te zijn waarin bewoners in het complex van aanleunwoningen zich
kritisch uiten over de nieuwe regelgeving met betrekking tot de
brandveiligheid.
Het complex waar de woningen zich bevinden, kent zeer brede
gangen en er zijn enkele atria, naast kleinere open plekken. De verschillende
ruimtes zijn door de bewoners gevuld met zithoekjes, boekenkasten (voor
gezamenlijk gebruik), biljarttafels, creatieve uitingen zoals zelf geknutselde
modellen van onder andere een molen, planten en ga zo maar door. Je kan altijd
discussiëren over de manier waarop de inrichting is vormgegeven, maar hier
geldt duidelijk: de bewoners hebben dit zelf gedaan en ze zijn er tevreden
over. Voor het beeld: het is zeker geen uitdragerij en er is nog altijd veel
open ruimte.
Niet onbelangrijk: het zijn woningen voor ouderen en, een
statistisch gevolg van de vergrijzing, we worden met ons allen steeds ouder en
kwetsbaarder, steeds meer ouderen zijn zo slecht ter been dat een rollator niet
meer voldoende is om de tocht naar de nabijgelegen winkels te maken. Velen
hebben dan ook een, door de gemeente toegewezen, scootmobiel. De woningen zijn
zo opgezet dat ervoor een nis is gemaakt waar deze scootmobiel kan worden
geparkeerd en worden opgeladen.
Enige maanden geleden kwam de brandweer langs voor een
inspectie. Op basis van nieuwe regelgeving, werd ons duidelijk gemaakt dat
alles wat mogelijk brandbaar is, uit de openbare ruimte moet worden verwijderd:
zitjes, planten, boekenkasten, biljarttafels en ga zo maar door. Ook het
parkeren van een scootmobiel voor de woning werd verboden.
Als mogelijke oplossing suggereerde de brandweer dat deze
scootmobielen wél in de woning zelf konden worden geparkeerd en opgeladen. Los
van het gegeven dat een dergelijk gevaarte nooit op deze wijze kan worden
gestald, is het toch ook wel vreemd dat het brandgevaar in de woning blijkbaar,
in deze wet, geen probleem is. Dat is dan het probleem van de bewoner. Voor de
openbare ruimte werd in het artikel door de brandweer de suggestie gedaan dat
alles wat van staal, glas of beton was, zonder probleem in de ruimte kon worden
geplaatst, mits het geen belemmering was in de vluchtroute.
Kortom, er wordt geen oplossing geboden, behalve dan
flauwekulsuggesties.
Deze hele aanscherping van de regelgeving zou zijn
voortgekomen uit een brand in een flat in Arnhem, waar, in de hal waar de lift
zich bevond, een bank was neergezet die in brand was gevlogen, aldus het
artikel in de Telegraaf. Het dramatische gevolg was dat twee bewoners zouden
zijn overleden. Ik herinner me dit tragische ongeval en weet zeker dat dit geen
complex voor ouderen was en ook dat de ruimte waar de bank was geplaatst
helemaal niet geschikt was om een bank te plaatsen. De bank was waarschijnlijk daar
neergezet omdat men er blijkbaar van af wilde. De manier waarop nu door
regelgeving hier op wordt ingespeeld, is helaas steeds meer tekenend voor de
wijze waarop ons land wordt bestuurd: ferme taal naar aanleiding van een
incident en het afdwingen van (adhoc) maatregelen en het opnieuw afschieten van
een kanon om de mug te doden.
Natuurlijk wil niemand brand in een woonomgeving, zeker als
hier vele kwetsbare ouderen wonen. Natuurlijk willen we dat wij en onze ouderen
veilig zijn. Maar er is toch ook een balans tussen wat veilig is en hoe onze
leefomgeving eruit ziet? Als die leefomgeving alleen nog bestaat uit beton,
glas en staal, dan is de wereld alleen nog maar koud, zielloos en hard. Is dat
de ultieme prijs van veiligheid? Of kunnen we accepteren dat het leven risico’s
met zich meebrengt en dat dat ook betekent dat het soms misgaat?
Heel terecht wordt door de bewoners geklaagd dat hun
leefomgeving nu heel veel te lijden heeft onder deze rigide regelgeving. Ga
maar na: de openbare ruimtes zijn voortaan kaal en zonder enige levendigheid.
Dat de ruimtes juist vanuit het ontwerp bedoeld zijn om tot onderling contact
te komen en het complex tot een levendig geheel te maken, daar gaat de nieuwe
wet volkomen aan voorbij. Bovendien, het verplaatsen van de scootmobielen, weg
van de woning, betekent voor meerdere bewoners dat zij hun appartement niet
meer zullen kunnen verlaten. Of we moeten het, met de gemeente, zo gaan regelen
dat deze bewoners een elektrische rolstoel voor binnen gebruik krijgen en de
scootmobiel, geparkeerd in een fietsenstalling, voor buiten. Heeft iemand
uitgerekend wat hiervan de consequenties zijn?
Ik heb enkele weken geleden Actiz, de koepelorganisaties
voor ouderenzorg, al benaderd met de vraag of er vanuit hen actie verwacht kan
worden. Hier heb ik, behalve een mail dat men er zich eens in gaat verdiepen,
geen reactie meer op gehad.
De brandweer reageert niet op onze mailberichten en
rapportages.
En ja, er is al een dwangsom in het vooruitzicht gesteld als
we niet voldoen aan de regels.
