Je zal toch maar én ambitieus zijn én moeten werken in een arbeidsmarkt, waarbij met name hoger opgeleid zorgpersoneel nauwelijks te vinden is.
Daar ga je dan met je groeidoelstellingen....
Voor veel zorginstellingen is dit type marktdenken alweer verleden tijd. We realiseren ons heel goed dat in die zogenaamde markt het aanbod vrijwel eindeloos zal zijn. De vergrijzing, er is afgelopen week op allerlei manieren uitgebreid aandacht voor geweest, zal ons maatschappelijk nog voor flinke uitdagingen plaatsen. Dit is helemaal zeker als we de andere zijde van de vergrijzing, namelijk het steeds minder beschikbaar zijn van professionals, hier tegenover stellen. De enige, denkbare vlucht vooruit is in dit scenario, in dit type denken, dan ook: de handen ineen slaan en zoeken naar een zo breed mogelijke coalitie waardoor de vergrijzing niet alleen het vraagstuk voor zorginstellingen zal zijn.
Wouter Bos en de zijnen hebben hier verstandige dingen over gezegd in hun recente onderzoek naar de gevolgen van de vergrijzing. Met name was hij kritisch op de grondgedachte van onderlinge concurrentie: deze bemoeilijkt nu eenmaal de samenwerking die juist zo hard nodig is.
Gelukkig vindt deze gedachte inmiddels op brede schaal ingang en, ook in de Haarlemmermeer, mijn werkgebied, wordt er momenteel hard gewerkt aan samenwerking op allerlei niveaus en tussen een veelheid van instellingen uit het sociale domein: gemeente, zorg, welzijn, woningbouwcoöperatie, en ga zo maar verder.
Samenwerking kent als cruciaal verband: vertrouwen. Vertrouwen vraagt tijd, soms veel tijd. Je moet elkaar leren kennen, elkaars taal leren spreken, begrip krijgen voor elkaars problemen en dat staat soms weer haaks op de haast die je kan hebben als ambitieuze organisatie.
Dan kan het dus zomaar gebeuren dat, ondanks afspraken die onderling worden gemaakt om vooral niet elkaars concurrent op de arbeidsmarkt te zijn, deze opeens worden doorbroken en je van de daken schreeuwt dat je als wijkverpleegkundige "bij ons in FWG 55" zit!
Als enige in de regio nog wel...
En natuurlijk hoop je dat hierdoor wijkverpleegkundigen massaal overstappen naar jouw organisatie, zodat je in ieder geval kan groeien...
Dat hiermee dat cruciale, onderlinge verband, namelijk vertrouwen, wordt doorbroken, dat is dan blijkbaar een soort "collateral damage". Want ja, groei betekent groter worden en groter worden betekent in onze verhoudingen meer macht.
Dat is ook een benadering.
Zelf zo groot en machtig worden dat je die ander gewoon niet meer nodig hebt...
Maar hoe groot moet je dan eigenlijk zijn om al die vraagstukken door de vergrijzing op te kunnen lossen?
Ik ben bang dat je dan voor jezelf een onmogelijke opgave creëert. De paradox zou dan wel eens kunnen zijn dat je, misschien omdat je zo groot bent geworden, er uiteindelijk alleen voor staat.
Ik zal maar verklappen: bij ons in de organisatie zit je, als wijkverpleegkundige, niet in FWG55... maar je hoeft het niet alleen te doen.
Dat is toch ook wat waard...
en als je liever een paar tientjes per maand meer verdiend, hieronder staat de advertentie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten