Bestuurder in de zorg

Op 1 oktober 2019 is het zover. Vanaf die datum ben ik ingeschreven in het register van geaccrediteerde bestuurders in de zorg. Om te voorkomen dat ik zou denken dat ik er nu ben, wordt op het certificaat vermeld dat de inschrijving geldt voor een periode van 5 jaar.

Dan ben ik 62 jaar oud.

Ik werk al sinds mijn 32e in allerlei eindverantwoordelijke functies in vele sectoren in de zorg.

Wat vind ik nu van deze inschrijving?

Ik ben ambivalent.

Het accreditatiesysteem door de Nederlandse Vereniging van Bestuurders in de Zorg *) is indertijd ontstaan als reactie op een voortdurende maatschappelijke onrust over bestuurders in de zorg. Meldingen over exorbitante beloningen of goedkope leningen aan bestuurders door de zorginstelling waaraan leiding werd gegeven, het "old boys network" wat vergat om naast de borrel ook kritisch toezicht te houden, vaak ook in relatie met geconstateerde wantoestanden binnen zorginstellingen, deden de publieke opinie koken en in ons parlement werd door ambtenaren overuren gedraaid om alle verontwaardigde vragen beantwoord te krijgen.

Ik overdrijf.

Maar het beschrijft wel het beeld dat zo langzamerhand is ontstaan.

Nog maar enkele weken geleden woonde ik een workshop bij en toen ik me tijdens het voorstelrondje bekend maakte als bestuurder, kwam onmiddellijk een variant op het grapje van de graaiende baas op tafel. Ik bevond mij in een gezelschap van uitsluitend professionals.

Tja.

Het accreditatiesysteem is dus een defensieve reactie op een maatschappelijke onrust over de wijze waarop verantwoordelijken omgaan met publiek geld en de zorg voor, veelal, de zwaksten in onze samenleving.

En daar zit voor mij dan direct de andere kant als het gaat om accreditatie: we werken in de zorg inderdaad met publiek geld en dit moet worden benut om de zwaksten in onze samenleving zoveel mogelijk in hun kracht te krijgen.

En ja, daar mag een samenleving vragen om enige onderbouwing als het gaat om de kwaliteit van de bestuurder.

Accreditatie kan hierbij helpen.

Ik heb, na enige aarzeling (ik hou niet zo van een defensieve benadering), uiteindelijk dus toch gekozen om het traject van accreditatie in te gaan. Dit bleek boeiender dan ik me er van tevoren had voorgesteld. Het heeft in ieder geval geleid tot het voornemen om hierover een blog te starten:

Bestuurder in de zorg.

Maar het gaat ook over mij, Erik Zwart, als bestuurder in de zorg. Het is derhalve geen theoretische benadering en het dient geen ander doel dan voor mezelf een document te ontwikkelen waarin ik mij steeds weer de vraag stel wat dat nu eigenlijk voor functie is... bestuurder.

En dan zien we over vijf jaar wel weer verder.

En ik publiceer deze blog omdat het geen geheimen zal bevatten en ik iedere vorm van discussie of uitwisseling bij voorbaat interessant vind.


*) ja, u constateert het terecht, de afkorting komt niet overeen met de ondertiteling, de oorspronkelijke naam Zorg Directeuren ("ZD") wordt niet meer gebruikt (waarover later meer)