Dit jaar kregen onze medewerkers een boekje waarin Johan Vos, onze geestelijk verzorger zijn overdenkingen van het afgelopen jaar heeft gebundeld. Het was onze blijk van grote waardering voor hun enorme inzet het afgelopen jaar.
Het boekje begint met een stukje over de “Jeruzalema
Challenge” en dat is niet voor niks.
Om het even in herinnering te brengen: eind 2020 werd er
gedanst in onze instelling en ongetwijfeld ook in veel van jullie instellingen.
Ondanks, of dankzij, de loodzware maanden waarin het covid-virus ons in zijn
naargeestige greep had. Opeens was daar die dans en, ik blijf dit een wonder
vinden, zo’n beetje iedereen deed mee. Een dans van hoop, een bevrijding,
weliswaar tijdelijk, van de druk op de schouders. Er werd gestunteld, er werd
op tafels gesprongen, er werd geklapt, er werd gedanst. Verzorgenden,
schoonmakers, receptiemedewerkers, koks, bewoners, vrijwilligers en zelfs Erik
Zwart deed mee.
We hebben allemaal behoefte aan die momenten dat we even
adem kunnen halen. Ik prijs mij gelukkig met een geestelijk verzorger als Johan
Vos, die ons bijna wekelijks in zijn stukjes een moment gunt van ademhalen, van
reflectie.
Het boekje kunnen we niet delen, maar de overdenkingen staan
ook op onze website: www.pcsoh.nl. En
natuurlijk delen we de wens voor een ieder om een mooi jaar waarin we ook in
staat blijven om ons soms even los te rukken van de waan van de dag en te
genieten van wat er ook is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten